Bağlama to turecki instrument strunowy szarpany. Jego nazwa wywodzi się od tr. bağlamak czyli wiązać. Jest charakterystycznym instrumentem Bliskiego Wschodu, Azji  Środkowej i obszarów basenu Morza Śródziemnego. Kształtem przypomina lutnię o bardzo długim gryfie. Bağlama czasem zamiennie nazywana saz, ktora jest nazwą rodziny tych instrumentów.

Turecka bağlama w zależności od regionu i rozmiaru może przybierać także nazwy: Divan Sazı, Bozuk, Çöğür, Kopuz Irızva, Cura, Tambura, etc. Bağlama jest ”synteza” instrumentów Azji Środkowej i Anatolii z okresu przedtureckiego oraz grupy instrumentow zwanych Kopuz, używanych przez plemiona tureckie w ósmym stuleciu. Kopuz lub komuz był pokryty skórą, a struny były wykonane z owczego  lub wilczego jelita lub włosa końskiego.  Wyróżnia się dwie podstawowe techniki grania na bağlama: za pomoca plektronu (kostka) lub şelpe (”szarpanie strun palcami”), z czego ta ostatnia jest bardzo charakterystyczna dla sez.

W poniższym filmiku  w 4 min 20 s mozecie podpatrzeć şelpe w wykonaniu Erdal’a Erzincan’a, uważanego za jednego z mistrzów gry na bağlama: (może jakość nie najlepsza, ale piękna piosenka…)

Poniżej ponownie Erdal Erzincan z Kayhan’em Kalhor’em (grającym na kemençe), ostatnie minuty – şelpe.

Pisząc o bağlama, trudno byłoby nie wspomnieć o Aşık Veysel (XX wieczny turecki bard, poeta, muzyk).

No i na zakończenie Hasret Gültekin: